Minął kolejny dzień, a ja wciąż nie wiem, czy to tylko złudzenie, czy bliżej nam do siebie, bo po tylu zawodach i ranach od ideałów, wszystko się miesza, i znika pomału, gdy inni tak straszą, zadają cios w szczękę, ja wezmę Cię na bok, i złapię za rękę, choć niepewność nas dzieli, to uczucie scala, i gdzieś tam zaufanie macha z dala, powtarzając te same błędy, jak na wciąż granej płycie, znów się zatracę, bo tak postrzegam życie.

Rozpieszczona Warszawką z trudem odnajduję się wśród niektórych tu. Mam lotną duszę, romantyczną, chciałabym, żeby wszystko było cudowne, a niebo zawsze niebieskie. Pragnę szczęścia, wymagam kultury. Znów coś nowego odkryłam, inaczej patrzę na pewne sprawy. Wiem już, że opłaca się być w porządku, a jednocześnie miękkie serce naprawdę wymaga twardej dupy. Lecz jedno się nie zmieniło i mam nadzieję, nie zmieni się: codziennie odnajduję radość. I żyję szczęśliwie.